Fase 9: Smokkelaars aan de grens (18 juni -?)

Drie jaar Meråker zijn voorbij voor Einar. Met een diploma op zak van MVGS (Meråker videregående skole). Een bijzonder resultaat op een bijzondere manier in een bijzondere tijd. 

Bijzonder door t resultaat. Nooit hadden we gedacht dat dat ene jaar als uitwisselingsscholier er drie zouden worden. Beginnen aan de laatste drie klassen van de middelbare school zonder de taal te spreken.En te eindigen met een voldoende resultaat! 

Bijzonder voor mij, omdat Einar doet wat ik mijn hele leven als droom had. Omdat ik mijn hele leven heb geprobeerd naar noorwegen te verhuizen, wat nooit is gelukt. Kom ik nu niet eens t land in. Kan ik niet eens zien hoe hij zijn diploma ontvangt. Of hoe hij zijn schilderij op het podium overhandigt aan de directrice, voor een volle zaal, en dat hij daarvoor een luid applaus krijgt van de hele zaal. Maar hij heeft t gedaan! Alleen! Een bijzonder visitekaartje van Einar.

Zo goed voelde dat met dat schilderij bij Bjørg, dat je op de klassefoto eens niet verborgen achteraan stond maar als glunderend middelpunt!:

Daarna de schoolband

Moderator Frode

En na afloop iedereen met zijn rode roos en vitnemål op de foto:

En nu, achteraf, besef ik dat dat juist goed was zo, ondanks t verdriet wat t mij op dat moment gaf. Het was daardoor helemaal zijn moment. Waar hij heel erg trots op is. Hij heeft zichzelf daarmee eindelijk goed durven laten zien. En welke kwaliteiten hij nog meer heeft. Ga zo door Einar!

(ook HJ kon er overigens niet bij zijn, vanwege de coronaregels, hoewel hij wel in de buurt was. Via het programmaTeams heeft hij iig een deel van de festiviteit op een scherm kunnen volgen).

Bijzonder vanwege de manier waarop, door de pandemie. Hoewel het met de corona maatregels in Meråker niet zo streng was, viel t toch niet mee voor Einar om twee vakanties alleen te moeten doorbrengen, en dat zijn hele wedstrijdseizoen en deelname aan junioren wereldkampioenschappen biathlon niet mogelijk waren. Dat is erg demotiverend, je bent maar 1x in je leven zo jong (en sterk).

Deze drie jaar op een bijzondere manier te beeindigen leek ons een mooi plan. Onze eigen bijzondere markering ervan maken!

HJ kwam met t idee. Ik zag t gelijk voor me, moest er ook om lachen, echt iets voor ons:

Na de diplomauitreiking zouden HJ en Einar omhoogwandelen vanuit Kluksdalen, vlakbij Meråker, met tent, en eten. Ik vanuit Storlien in Zweden. Een gemarkeerde wandeling. Precies op de grens ligt een kleine schuilhut, waar je mag overnachten. Geen grens gemarkeerd, geen controle te zien, niks afgezet (dat hadden de heren de week ervoor al gecontroleerd). Ik hoefde alleen slaapzak en matje mee te nemen.

(route C voert naar de Klukstuggan)

Een hele onderneming voor mij, want ik moest ervoor in mijn eentje uit Ramsau aanreizen. En omdat ik vanwege corona strenge regels handhaaf, betekende dat dat ik met de auto alleen deze aanreis ging maken.

Het lijkt of er van alles samenkomt op dit moment. Voor mij voelt deze afsluiting opnieuw weer een afscheid van Noorwegen. Erbuiten staan, geen dag kunnen zeggen tegen toch wel een aantal sympatieke noren met wie ik de laatste drie jaar fijne contacten had opgebouwd. Niet weten of ik daar nog kom, (ook al zal corona een keer voorbij zijn) omdat t nog onbekend is waar Einar gaat doorleren. En t gevoel hebben dat Noorwegen voor mij alleen maar onbereikbaarder word. Ik word ouder, zit aan einde werkloopbaan, de kansen liggen niet meer voor t oprapen.

Ik ben me bewust dit heel erg te scheiden van de keuzes die Einar maakt. Want er is één ding wat ik wil: dat hij zijn eigen leven vormgeeft en dat wij hem daarin vooral faciliteren, en niet teveel sturen.

Die reis helemaal alleen te maken, was ern confrontatie met al deze gedachten. Maar ook wel de enige manier om alles mooi af te ronden! 

Nog nooit zo'n lange autorit alleen gemaakt. Viel niet mee, maar nu ben ik er trots op. De hele reis opgesplitst in vier delen (ongelooflijk hoe HJ dat elke leer in zijn eentje gedaan heeft, met alleen een korte nacht op de boot tussen Rostock en Trelleborg. Tien uur tuffen vam ramsau naar Rostock, en dan vanaf Trelleborg naar Meråker nog eens 14 uur non stop!)

Mijn reis voerde langs een aantal bekende plekken en had ik opgedeeld in vier etappes: 

Vanuit Ramsau naar Schlüsselfeld. Ach, wat zijn we daar vask geweest. Gedrie, of ik met mam en An en Jan, of gedrie met mam, enzovoort. Goed met een vertrouwde overnachting, ik vond t toch allemaal spannend genoeg.

Vanuit Schlüsselfeld naar Kiel, en daarvandaan de nachtboot naar Göteborg. Een behapbare route. Ik kon zelfs in Kiel nog lekker langs de kade lopen voordat ik aan boord reed. Wat heb ik daar vaak gelopen. Als kind met papa, daar leerde ik mijn eerste noorse woorden omdat ik hem altijd vroeg dan noors met mij te praten want ik wilde zo graag dat voorbojgangers dachten dat wij uit scandinavie kwamen!

Of ik liep daar met HJ. Of gedrie. Of samen met Einar, in de winter dat we een extra nacht in Kiel moesten blijven omdat de auto gerepareerd moest worden.

Fijne bootreis. Lekker aan dek gegeten van mijn eigen zorgvuldig voorbereide maaltijden. En een leuk gesprek met een echtpaar uit Hamburg die ook zat te genieten van hun eigen hapjes, compleet met tafelkleedje. Grappig, als je alleen op reis bent heb je eerder dit soort gesprekken als wanneer je met twee bent. Deze Hamburgers hadden notabene twee kinderen die via AFS als zestienjarige een jaar naar t buitenland waren geweest. Eénmaal Peru, éénmaal Canada.

De volgende etappe voerde vanuit Göteborg naar Mora, waar ik in ,1994 had deelgenomen aan de Vasaloppet. Een behapbare etappe, leek t. Door problemen met t opladen van o.a. GPS, en een noodzakelijke, helaas wat langere stop onderweg om opladers te kopen, werd t toch wel weer een lange reisdag! Omdat t toch laat zou worden ook nog maar ff gestopt in Torsby. Ook hier was ik al eens, met HJ en Einar. Wat dat betreft ben ik wel bezig aan een memory tour!

Leuk om op de camping in Mora te overnachten. Zelfde plek als in 1994, toen in dit hutje!

Na een goede nacht in een tentje in Mora, met prachtig weer ging ik  op pad voor de laatste etappe, naar Storlien. Prachtige stukken door eindeloze bossen, af en toe onderbroken door piepkleine, afgelegen dorpjes in de middle of nowhere. Wat is dat zweden groot (en toch ook wel een beetje saai!).

Naarmate ik dichter bij Storlien kwam, werd t weer slechter. Donkere wolken boven Åre, en op t moment dat in Meråker de diplomauitreiking begon, bwgon t ook nog te regenen. Nu niet bepaald mooi weer voor een avondwandeling in onbekend terrein door de bergen naar de noorse grens. 

HJ meldde dat de diplomauitreiking alleen toegankelijk zou zijn voor de eindexamenkandidaten en scholieren, dit ivm corona natuurlijk. Alles zou te volgen zijn via Teams. Dat was voor mij een onverwachte mededeling. Stel je voor dat ik t iig zou kunnen zien! Maar helaas, te weinig batterij op mijn telefoon. En in the middle of nowhere geen mogelijkheid om ergens in een restaurant iets op te laden. Teleurstelling. Humeur nog verder gedaald 

Aankomst in regen in Storlien, laatste stopplek voor de grens. Honger. Waar t pad zou starten was mij onduidelijk. Inmiddels was t 20 uur. HJ had gemeld hoe succesvol de bijeenkomst was verlopen, en hoe trots Einar op t podium zijn schilderij had overhandigd met een toelichting. En een groot applaus had gekregen van de hele zaal! Wat een mooi visitekaartje! En wat goed voor zijn gevoel van zelfvertrouwen! 

Eerst maar ff iets eten. En een grote rugzak inpakken. Toevallig trof ik een zweedse jongedame die de hond aan t uitlaten was. Zij hielp me op weg op t pad naar de Klukstuggan. Modderig, redelijk gemarkeerd. Op hoop van zegen dan maar! Vol goede moed op pad, deze laatste etappe zou toch ook lukken moeten. Donker wordt t hier niet in deze tijd van t jaar! Zonder kaart en met een telefoon met niet zoveel batterij meer. Tussen de muggen. Met toenemende wind en langzamerhand regen.

HJ en Einar hadden een kortere, bekende weg te gaan. Wel met veel bagage, dat wel, maar ze waren al snel bij de hut, ik was inmiddels t pad aan t zoeken. Want natuurlijk was t weer typisch scandinavisch: prima gemarkeerd aan t bwgin, maar hoe verder je komt is t: zoek t zelf maar uit die weg naar de top, je ziet  m toch?

Affijn, op mijn laatste stukje batterij kon ik zien dat ik een kilometer of twee, drie van HJ verwijderd was. Maar ja,de wind nam toe, t pad was weg, de regen nam toe en t zicht werd toch wel minder. Achter me kon ik de lichten van de snelweg zien waar mijn auto op een parkeerplaats stond.  Mijn bergverstand zei me om te draaien, en dat nog ff aan HJ te berichten met de laatste procenten batterij. Snu i tide! (Halle zou trots op me zijn).

Terug bij de auto was ik snel. Lekker kop warme thee en onder mijn slaapzak gekropen op de achterbank van de auto. Lag prima en ik sliep snel in. De regen kletterde op t dak, huiselijk gevoel. Morgen maar weer zien.

Oeioei, dat was schrikken toen er iemand op t raam klopte? Natuurlijk was de auto op slot (met een luchtgaatje bij t raam).

Gelukkig een aangename verrassing: 

Einar, stiekem vanaf de hut zweden ingerend omdat hij zijn moeder wilde zoeken. HJ achtergebleven in de hut boven, met de rijst en bonen op t vuur voor eventuele verkleumde wandelaars. 

Einar was lang onderweg geweest, omdat hij toch wel hier en daar extra had gezocht of zijn moeder niet ergens uitgegleden was of verstopt zat onder een steen. Ook mijn voetstappen speurde hij na, er lopen immers weinig mensen met maat 36! Op basis van mijn laatste info wist hij waar ik ongeveer t laatst geweest was. Maar pas bij de auto trof hij mij, om half 3 in de nacht. En was hij inmiddels aardig lekgeprikt door muggen en knotjes. 

Honger had hij ook. Sinds de diplomauitreiking niet alteveel meer gegeten (dat zouden we namelijk in de hut doen). Gelukkig had zijn mama zelfgemaakte muesli met heerlijke oostenrijkse yoghurt in de auto!

Tja, zelfs Einar was een beetje moe dus. Paar uurtjes slaap in de auto dan maar, ontbijt naast de auto, zowaar in een beetje zon, en rond 9.45 vertrek naar de hut met zijn twee, de tweede poging van mama!

Zelfs met zijn twee was t een aardige tippel, ondanks bergervaring en conditie. Oversteken van beken, glibberige planken , zoeken van de markering, miezer en wind. Typisch scandinavisch: pad aan t begin goed gemarkeerd, maar hoe hoger je komt hoe minder duidelijk (t was dan weliswaar ook geen pad van de zweedse/noorse bergsportvereniging, maar op dit soort momenten bewonder ik t systeem in de alpen, met duidelijke richtingaanwijzers).

HJ wachtte nog steeds in de hut (dachten wij).

Kletsnat aangekomen in de schuilhut. Geen HJ.... Die was extra eten halen, stond op een reepje papier gekalkt. Nou ja, zijn route was korter, en bekend. 

Konden wij ondertussen droge spullen aantrekken en de kachel opstoken. ...en t avondeten van de dag ervoor opeten.

Geschafft! Een paar uur later zagen we HJ aankomen met nieuw rantsoen! Eindelijk weer gedrie!

Slecht weer, en een primitief hutje, maar dat maakte allemaal niets uit. Bijkletsen in een lekker warm hutje, en buiten een paar symbolische fotos maken langs de grens: ik in zweden, Einar en HJ in noorwegen. Dat moment zal ons drie nog lang bijblijven, en daar ging t ons ook juist om! Raar maar waar, deze paar uur waren heel waardevol!

.....

Goed geslapen op de harde houten banken. Na t ontbijt tijd om t plan verder uit te voeren: mijn auto in zweden, die van HJ in noorwegen, en ik mocht officieel noorwegen nog niet in. Dus: HJ en Einar op pad om de resterende spullen in Meråker op te halen, ik bleef luieren in t warme hutje. Heerlijk na die lange reis. Einar zou dan na t pakken weer naar mij omhoog in t hutje komen (ach ja, t was slechts 50 minuten voor hem, daar draait hij zijn hand niet voor om), hij wilde mij begeleiden terug naar mijn auto. HJ zou dan met zijn auto naar de parkeerplaats in zweden komen waar mijn auto stond.

Maar t werd toch weer anders!🤣

.