Honderdtweeendertig dagen alleen... Einde fase 1 en start fase 2?
Zondag 12 juli
HJ en Einar zijn onderweg van Oosterbeek naar Ramsau! Niet te geloven, het voelt erg onwerkelijk! Met een volle auto, waarin ondermeer voor mij gerookte makreel van de markt in Oosterbeek, drop van mam uit Oegstgeest, en levertraan uit MerĆ„kerš„°.
Een tijdperk loopt ten einde... Fase 1 van Corona lijkt voorbij. Maatregelen zijn versoepeld... Hoeveel fases er nog komen is nog niet duidelijk. Ik maak een tochtje op de Rittisberg, heerlijk weer, kijk met voldoening neer op onze woonplaats Ramsau en filosofeer wat over de afgelopen fase.
De afgelopen tijd was niet makkelijk. Momenten met eenzaamheid, woede, verdriet.
Droevig ten eerste omdat dit de wereld overvalt. En omdat ik er vanuit mijn oude vakgebied veel van weet maar geen bijdrage kan leveren aan de oplossing...
In de tweede plaats de financiele zorgen en de zorgen over de toekomst, voor Einar, de volgende generatie, en voor ons, hoe wordt onze oude dag, zeker niet zo comfortabel als die van de huidige oudjes, wij zullen waarschijnlijk nog meer op onszelf zijn aangewezen, zoals t heel vroeger was...
Ten derde en t belangrijkste: zonder HJ en Einar, helemaal alleen. Alles zelf doen, ook na een lange werkdag. Ook dingen die ik voorheen niet hoefde te doen, financieel, autoreparaties, olieketels controleren, enz. Geen stoom kunnen afblazen bij vervelende gebeurtenissen (of leuke), alleen eten bij een kaarsje, alleen....
Maar t positieve:
In de eerste plaats: dat gevoel van alleen zijn was er slechts sporadisch. Op afstand was er een enorm goed teamgevoel, met als belangrijkste natuurlijk met hj, met einar... Dagboek... App....skype
In de tweede plaats.... Contacten met ramsau...., Karli, hansi...
In de derde plaats... Natuur, tuin... Hobbies die ik altijd al wilde uitbouwen.
En t besef dat ik veel van mijn dromen feitelijk heb gerealiseerd....
Jij gaat later vast in een sneeuwland wonen...
Jij doet t altijd anders dan anderen...
Geen tennis tegen geschminkte modepoppen met opgewonden ouders op de achtergrond, maar met opa in zijn regenjas en hoed op naar de wedstrijd of training in de groenoordhallen....
Fysiotherapeut worden met een omweg...
Er is nog 1 droom die ik zou willen realiseren... Alleen HJ weet welke. Mocht t niet lukken dan heb ik daar vrede mee, ik weet ergens dat ik er in mijn gevoel al wel ben.
En er is 1 ding dat ik t liefst zou willen vermijden, en ook daarvan weet HJ.
Op naar de toekomst, op naar de volgende fase! Corona is niet voorbij, hoewel velen dat denken. Ik wist dat allang, en dat maakt t er niet makkelijker op. Langzamerhand begint t ook bij de leken door te dringen, en velen kunnen daar niet mee omgaan, blijkt. De maatschappij verandert daarmee in rap tempo. Had ik vanuit mijn vakgebied van microbiologie en immunologie veel van de huidige waarheden al voorspeld, dit had ik dan toch nog echt niet verwacht. Het maakt echter dat ik er nog meer van overtuigd ben dat wij drie des te meer moeten gaan voor onze eigen levens en dromen, en niets van de omgeving meer gaan verwachten, en hier ook niet een grote inspanning meer gaan doen om de negatieve ontwikkelingen te keren, met uitzondering van het helpen en ondersteunen van de mensen die ons t meest nabij staan....
En dat is een heel logisch gevoel in mijn geval. Alsof ik t heb zien aankomen:... HJ weet ervan: heel diep in mij zit al sinds het moment dat ik ontdekte dat ik naar wageningen wilde, het gevoel dat ik onafhankelijk wilde zijn van een luxe, en dat ik mij zou willen kunnen redden met wat de natuur lever: niet naar de winkel te rennen in december om aardbeien te kopen, weten hoe je zelf je groenten kweekt, iets kunnen met je handen in plaats van alleen met je hoofd en een computer....
HJ en Einar zijn onderweg van Oosterbeek naar Ramsau! Niet te geloven, het voelt erg onwerkelijk! Met een volle auto, waarin ondermeer voor mij gerookte makreel van de markt in Oosterbeek, drop van mam uit Oegstgeest, en levertraan uit MerĆ„kerš„°.
Een tijdperk loopt ten einde... Fase 1 van Corona lijkt voorbij. Maatregelen zijn versoepeld... Hoeveel fases er nog komen is nog niet duidelijk. Ik maak een tochtje op de Rittisberg, heerlijk weer, kijk met voldoening neer op onze woonplaats Ramsau en filosofeer wat over de afgelopen fase.
Oei, in een modderplas! (ach ja, gewoon thuis in een emmer met sop gooienš¤£).
De afgelopen tijd was niet makkelijk. Momenten met eenzaamheid, woede, verdriet.
Droevig ten eerste omdat dit de wereld overvalt. En omdat ik er vanuit mijn oude vakgebied veel van weet maar geen bijdrage kan leveren aan de oplossing...
In de tweede plaats de financiele zorgen en de zorgen over de toekomst, voor Einar, de volgende generatie, en voor ons, hoe wordt onze oude dag, zeker niet zo comfortabel als die van de huidige oudjes, wij zullen waarschijnlijk nog meer op onszelf zijn aangewezen, zoals t heel vroeger was...
Ten derde en t belangrijkste: zonder HJ en Einar, helemaal alleen. Alles zelf doen, ook na een lange werkdag. Ook dingen die ik voorheen niet hoefde te doen, financieel, autoreparaties, olieketels controleren, enz. Geen stoom kunnen afblazen bij vervelende gebeurtenissen (of leuke), alleen eten bij een kaarsje, alleen....
Maar t positieve:
In de eerste plaats: dat gevoel van alleen zijn was er slechts sporadisch. Op afstand was er een enorm goed teamgevoel, met als belangrijkste natuurlijk met hj, met einar... Dagboek... App....skype
In de tweede plaats.... Contacten met ramsau...., Karli, hansi...
In de derde plaats... Natuur, tuin... Hobbies die ik altijd al wilde uitbouwen.
En t besef dat ik veel van mijn dromen feitelijk heb gerealiseerd....
Jij gaat later vast in een sneeuwland wonen...
Jij doet t altijd anders dan anderen...
Geen tennis tegen geschminkte modepoppen met opgewonden ouders op de achtergrond, maar met opa in zijn regenjas en hoed op naar de wedstrijd of training in de groenoordhallen....
Fysiotherapeut worden met een omweg...
Er is nog 1 droom die ik zou willen realiseren... Alleen HJ weet welke. Mocht t niet lukken dan heb ik daar vrede mee, ik weet ergens dat ik er in mijn gevoel al wel ben.
En er is 1 ding dat ik t liefst zou willen vermijden, en ook daarvan weet HJ.
Op naar de toekomst, op naar de volgende fase! Corona is niet voorbij, hoewel velen dat denken. Ik wist dat allang, en dat maakt t er niet makkelijker op. Langzamerhand begint t ook bij de leken door te dringen, en velen kunnen daar niet mee omgaan, blijkt. De maatschappij verandert daarmee in rap tempo. Had ik vanuit mijn vakgebied van microbiologie en immunologie veel van de huidige waarheden al voorspeld, dit had ik dan toch nog echt niet verwacht. Het maakt echter dat ik er nog meer van overtuigd ben dat wij drie des te meer moeten gaan voor onze eigen levens en dromen, en niets van de omgeving meer gaan verwachten, en hier ook niet een grote inspanning meer gaan doen om de negatieve ontwikkelingen te keren, met uitzondering van het helpen en ondersteunen van de mensen die ons t meest nabij staan....
En dat is een heel logisch gevoel in mijn geval. Alsof ik t heb zien aankomen:... HJ weet ervan: heel diep in mij zit al sinds het moment dat ik ontdekte dat ik naar wageningen wilde, het gevoel dat ik onafhankelijk wilde zijn van een luxe, en dat ik mij zou willen kunnen redden met wat de natuur lever: niet naar de winkel te rennen in december om aardbeien te kopen, weten hoe je zelf je groenten kweekt, iets kunnen met je handen in plaats van alleen met je hoofd en een computer....
Reacties
Een reactie posten