De coronacrisis, voorgevoel wordt werkelijkheid
Voorgevoel wordt werkelijkheid.
Eerst even terug in de tijd... Want Corona was er al langer dan vandaag. Het speelde al in mijn gedachten, toen iedereen nog lachte om mijn opmerkingen, want dat was toch allemaal een ver-van-mijn-bedshow! Waarschijnlijk een gevolg van mijn ervaring als onderzoeker microbiologie en hygiene, en van de moleculaire biologie. Om de ervarinresultaten en van onderzoek op deze gebiedende zit nu de hele wereld te springen. Een heel raar gevoel voor mij. Vijftien jaar geleden was er geen geld meer voor mijn werk, en werd werkloos. Nu ben ik fysio en ben ik momenteel weer werkloos, maar nu omdat we vanwege besmettingsgevaar niet kunnen werken. Dubbel raar gevoel.
Voor mij zou t in alle opzichten een geweldig gevoel zijn als ik in deze coronacrisis tijdelijk weer even in dat vakgebied zou kunnen terugkeren. Dat zou zelfs een deel van t nare gevoel van t ontslag van toen wegpoetsen.
Maar of dat lukt? Hier in oostenrijk gaan vrouwen erg vroeg met pensioen.... Daarbij komt dat ik op mijn leeftijd van 59 val jn de groep met de meeste zieken op de intensive care....
Het crisisverloop zal t leren. Voorlopig zit ik thuis. In mijn eentje...
Oje, ik dwaal af. Terug in de tijd schreef ik net:
Voor mij zou t in alle opzichten een geweldig gevoel zijn als ik in deze coronacrisis tijdelijk weer even in dat vakgebied zou kunnen terugkeren. Dat zou zelfs een deel van t nare gevoel van t ontslag van toen wegpoetsen.
Maar of dat lukt? Hier in oostenrijk gaan vrouwen erg vroeg met pensioen.... Daarbij komt dat ik op mijn leeftijd van 59 val jn de groep met de meeste zieken op de intensive care....
Het crisisverloop zal t leren. Voorlopig zit ik thuis. In mijn eentje...
Oje, ik dwaal af. Terug in de tijd schreef ik net:
24 februari, einar 18 jaar! Hij heeft vakantie en is over uit noorwegen. Een leuke tijd, met os bezoek van nils en karen. Het klikt allemaal erg goed. Nils en Einar zijn soms wel aan elkaar gewaagd.
Een grauwe regenachtige dag. In de ochtend zijn we gedrie in schladming. Stadbummel, mooie kunstenaarsokken gekocht voor einar, iets gezonds gegeten bij biologisch restaurant Biochi.
..foto hj en e
Corona was net gearriveerd in westoostenrijk, en heel scandinavie en nederland was op wintersport. Ongelukkiger kon t niet zijn. Maar ach, westoostenrijk was ver weg, toch?
Einar vloog terug naar Norge op 25.2. Ik vertelde t niemand, maar maar ik was al bezorgd. Einde vakanties,veel vliegverkeer van wintersporters, en de bekende gesloten filtersystemen in vliegtuigen zijn niet je can het, kiemen worden lekker rondgeblazen...
Maar t ging goed.
Ik begon mij al voor te bereiden. HJ keek me vragend aan, maar deed braaf wat ik vroeg:houdbare levensmiddelen inkopen, desinfectiemiddelen (toen ze er nog waren), ealleen de mondmaskers waren er niet (waarschijnlijk nog niet). WC chloor is goed genoeg voor desinfectie, fijn, dat soort dingen weet ik dan. Lekker verdunnen tot oplossing van 0,1%, enkele minuten inwerken laten en klaar!(vroeger gebruikten we immers ook chloorverbindingen om celmembranen open te breken? En dit virus is een RNA virus, en RNA is in principe heel instabiel, dat was vroeger op t lab een ellende als je dat moest isoleren, voordat je er erg in had had je niks meer....
De week erna vertrok hj naar Norge, Einar mocht meedoen met de noorse biathlonkampioenschappen. Pulk en spullen voor onze paastrektocht mee, ik zou op 1 april met vliegtuig komen. Helaas helaas, dit jaar geen trektocht..., En ook geen vakantie in Norge voor mij.
Wedstrijd van Einar liep heel goed, vooral t schieten, hij was van zijn school de besre schutter op dit kampioenschap! Op basis daarvan mocht hij de volgende dag ook deelnemen aan de estafette. Dat is als nederlander toch zeker een eer!
..foto...
Dat t zijn laatste wedstrijd van dat seizoen was wist hij toen nog niet. Er stonden nog een aantal leuke marathons op t programma, iets wat einar zeker ligt (hij vindt t heel leuk km in zo'n massa te starten), en nog een deelname aan de noorse kampioenschappen langlauf eind maart, onder begeleiding van Nils.
Maar ja, het is niet anders, al in de loop van de week na deze goede biathlonwedstrijd werden alle wedstrijden in Norge voor de rest van t seizoen afgelast.
Terugkijkend was in ieder geval zijn laatste wedstrijd een mooie afsluiting van een mooie winter!
Inmiddels lichtte ik elke patient in: geen handen geven, bij verkoudheid of hoesten afzeggen. Vele patienten keken me toen nog verbaasd aan. Mijn collegas vonden t ook overdreven.
Ik controleerde t desinfectiemiddel van Ines, en vertelde haar dat t zinnig was om bij de ingang een fles neer te zetten.
Maar ach, het zou toch niet zo'n vaart lopen? Nou, dat vond ik niet...
De week erna, van 9 tot 13 maart kwam alles in een versnelling. Elke patient had t er over. Op tv werd er gesproken over sluiting van scholen. Hoewel ik de enige was die steeds had gewaarschuwd dat t ook hier zou komen, begreep ik van deze handeling niks. Het lijkt mij logisch dat de jongeren snel geinfecteerd moeten worden, zodat zij immuniteit ontwikkelingen, waarvan vervolgens gebruik kan worden gemaakt door mogelijke antilichamen te isoleren die voor zwakkeren kunnen worden gebruikt (passieve immuniteit). Door jongeren op te sluiten thuis bereik je dat niet, bovendien moeten opa en oma dan toch oppassen?
De tijd zal t leren, welke aanpak t beste is. Maar ik was positief verrast toen ik de toespraak van Rutte hoorde een week later: precies deze zogenaamde groepsimmuniteitstheorie volgt Nederland. Goh, vond ik wel grappig om te horen! Eindelijk politici die niet uit angst handelden, maar uit een visie!
Donderdag 12.3. De eerste patienten begonnen af te zeggen.... Maar ach, mijn lieve patiente van 92 uit Tenneck (die zeker tot de risicogroep behoort met al haar kwalen, en haar leeftijd) drong er op aan dat ik toch vooral moest blijven komen, ze had wel ergere dingen meegemaakt in de oorlog, en met al haar kankers, en toch leefde ze nog.... Enkele dagen erna zeiden haar kinderen af natuurlijk, en nu zit ik elke avond te eten bij de kaars die ik van haar kreeg. (foto).
Vrijdagochtend 13 maart. Ik begin iets later met werk en ga om 8 uur nog even wat boodschappen doen. Ik heb al heel veel innhuis, ik had me immers al voorbereid! Het is nog erg rustig in de winkel. Maar de enkele hamsteraars zijn al onderweg in de winkel... Echt een giller: stapels WC papier (fake news internet!), stapels ongezonde pizzas, chips en vissticks...
Later op dag hoor ik van de chaos innde wunkels in bischofshofen... Mensen vechten om de laatste pakken pasta... Ongelooflijk.
Enkele oudere patientes bellen af omdat ze bij t boodschappen doen onwel geworden zijn... Jongeren gedragen zich totaal asociaal.. Wat voor maatschapij leven we momenteel? De meesten kunnen wel een paar weken zonder eten zo dik zijn ze.... I ben blij dat ik daar niet tussen hoefde re lopen. Ik had t zien aankomen, en heb genoeg in huis uit groentetuin...... Zelfs aan groentezaad voor komende zomer had ik gedacht, want t zal ff duren voordat de tuincentra weer opengaan....
Deze week was ook zo raar omdat ik ondertussen nog vakantiegangers in huis had, geert met een groep skiers. Ze waren de laatste vakantiegangers op de piste, maandag 16 maart sloten alle liften. Ook voor hun een groeiende onrust over de ontwikkelingen in nederland, die razendsnel gingen omdat skiers en carnavalvierders zorgden voor een enorm snelle toename in besmettingen. In de loop van de week nam het telefoongelees drastische vormen aan en werd er over bijna niks anders meer gesproken.
Dat ze op donderdag en vrijdag nog hadden gestapt en dat daar ergens coronagevallen waren vond ik niet zo prettig. Heb na hun vertrek in huis aardig gepoetst, maar ook veel gewoon onaangeraakt laten liggen, dat werkt ook ( de viruskiemen kunnen maar enkele dagen overleven op oppervlakken).
Geert vertrok op zaterdag 14 maart naar huis, bij de grens naar duitsland stonden grote borden: als je komt uit risicogebieden in oostenrijk, moet je in duitsland 14 dagen thuisblijven. Geert schreef enkele dagen later dat ie zich thuis op zolder in quarantaine had teruggetrokken...
Zaterdag 14 maart. Wel een heel eenzame en merkwaardige verjaardag....
Kaartje van mam, zirbencreme die ik (eindelijk weer eens) voor mezelf gekocht had bij mandlberggut, en een heerlijk noors boek dat einar op zijn laatste vliegreis voor me had gekocht (foto).
Na de verhalen over de chaos van hamsterende mensen in de winkels moest ik even zeker weten of niet mam nietsvermoedend naar de winkel zou stappen. Even sms gestuurd, en ja hoor, ze zat kant en klaar om voor een paar kleine dingen naar AH te gaan. Ik heb haar kunnen overreden thuis te blijven en dat uit te stellen tot maandag. Niet voor niets, bleek later, zelfs Bart Smit, beslist geen 80 plus, was zaterdag omgekeerd toen hij de chaos in de winkel zag.... Ongelooflijk. Wat laten mensen zich gaan... En dat in onze maatschappij, met zoveel overvloed....
Als cadeautje maakte ik op zondag nog een prachtig uitstapje naar de rossbrand. Laatste dag dat loipe getrokken werd (normaal tot pasen), en dat gondellift draaide (maar ik ging op snowshoes omhoog, met skis aan rugzak gebonden! Prachtige omstandigheden boven, maximaal van genoten, vooral ook van t snowshoe. (fotos).
Beneden aangekomen las ik in de praktijkwhatsapp dat met ingang van 16 maart de collegas in pfarrwerfen het werk neer zouden leggen.... Alle winkels dicht vanaf maandagmorgen, behalve levensmiddelen, apotheek en benzinestation...
Vreemd en unheimisch gevoel. Verdwaasd, boos ook wel (is dit de juiste weg?). Ben nog naar pfarrwerfen gereden om wat administratie op te halen zodat ik rekeningen kan schrijven over t tot nog toe uitgevoerde werk, zodat ik nog iets inkomsten heb.... Geen collega die dat van plan was hoor, ach nee, dat duurt toch maar 2 weken? .... Ik denk t niet!
Een grauwe regenachtige dag. In de ochtend zijn we gedrie in schladming. Stadbummel, mooie kunstenaarsokken gekocht voor einar, iets gezonds gegeten bij biologisch restaurant Biochi.
..foto hj en e
Corona was net gearriveerd in westoostenrijk, en heel scandinavie en nederland was op wintersport. Ongelukkiger kon t niet zijn. Maar ach, westoostenrijk was ver weg, toch?
Einar vloog terug naar Norge op 25.2. Ik vertelde t niemand, maar maar ik was al bezorgd. Einde vakanties,veel vliegverkeer van wintersporters, en de bekende gesloten filtersystemen in vliegtuigen zijn niet je can het, kiemen worden lekker rondgeblazen...
Maar t ging goed.
Ik begon mij al voor te bereiden. HJ keek me vragend aan, maar deed braaf wat ik vroeg:houdbare levensmiddelen inkopen, desinfectiemiddelen (toen ze er nog waren), ealleen de mondmaskers waren er niet (waarschijnlijk nog niet). WC chloor is goed genoeg voor desinfectie, fijn, dat soort dingen weet ik dan. Lekker verdunnen tot oplossing van 0,1%, enkele minuten inwerken laten en klaar!(vroeger gebruikten we immers ook chloorverbindingen om celmembranen open te breken? En dit virus is een RNA virus, en RNA is in principe heel instabiel, dat was vroeger op t lab een ellende als je dat moest isoleren, voordat je er erg in had had je niks meer....
De week erna vertrok hj naar Norge, Einar mocht meedoen met de noorse biathlonkampioenschappen. Pulk en spullen voor onze paastrektocht mee, ik zou op 1 april met vliegtuig komen. Helaas helaas, dit jaar geen trektocht..., En ook geen vakantie in Norge voor mij.
Wedstrijd van Einar liep heel goed, vooral t schieten, hij was van zijn school de besre schutter op dit kampioenschap! Op basis daarvan mocht hij de volgende dag ook deelnemen aan de estafette. Dat is als nederlander toch zeker een eer!
..foto...
Dat t zijn laatste wedstrijd van dat seizoen was wist hij toen nog niet. Er stonden nog een aantal leuke marathons op t programma, iets wat einar zeker ligt (hij vindt t heel leuk km in zo'n massa te starten), en nog een deelname aan de noorse kampioenschappen langlauf eind maart, onder begeleiding van Nils.
Maar ja, het is niet anders, al in de loop van de week na deze goede biathlonwedstrijd werden alle wedstrijden in Norge voor de rest van t seizoen afgelast.
Terugkijkend was in ieder geval zijn laatste wedstrijd een mooie afsluiting van een mooie winter!
Inmiddels lichtte ik elke patient in: geen handen geven, bij verkoudheid of hoesten afzeggen. Vele patienten keken me toen nog verbaasd aan. Mijn collegas vonden t ook overdreven.
Ik controleerde t desinfectiemiddel van Ines, en vertelde haar dat t zinnig was om bij de ingang een fles neer te zetten.
Maar ach, het zou toch niet zo'n vaart lopen? Nou, dat vond ik niet...
De week erna, van 9 tot 13 maart kwam alles in een versnelling. Elke patient had t er over. Op tv werd er gesproken over sluiting van scholen. Hoewel ik de enige was die steeds had gewaarschuwd dat t ook hier zou komen, begreep ik van deze handeling niks. Het lijkt mij logisch dat de jongeren snel geinfecteerd moeten worden, zodat zij immuniteit ontwikkelingen, waarvan vervolgens gebruik kan worden gemaakt door mogelijke antilichamen te isoleren die voor zwakkeren kunnen worden gebruikt (passieve immuniteit). Door jongeren op te sluiten thuis bereik je dat niet, bovendien moeten opa en oma dan toch oppassen?
De tijd zal t leren, welke aanpak t beste is. Maar ik was positief verrast toen ik de toespraak van Rutte hoorde een week later: precies deze zogenaamde groepsimmuniteitstheorie volgt Nederland. Goh, vond ik wel grappig om te horen! Eindelijk politici die niet uit angst handelden, maar uit een visie!
Donderdag 12.3. De eerste patienten begonnen af te zeggen.... Maar ach, mijn lieve patiente van 92 uit Tenneck (die zeker tot de risicogroep behoort met al haar kwalen, en haar leeftijd) drong er op aan dat ik toch vooral moest blijven komen, ze had wel ergere dingen meegemaakt in de oorlog, en met al haar kankers, en toch leefde ze nog.... Enkele dagen erna zeiden haar kinderen af natuurlijk, en nu zit ik elke avond te eten bij de kaars die ik van haar kreeg. (foto).
Vrijdagochtend 13 maart. Ik begin iets later met werk en ga om 8 uur nog even wat boodschappen doen. Ik heb al heel veel innhuis, ik had me immers al voorbereid! Het is nog erg rustig in de winkel. Maar de enkele hamsteraars zijn al onderweg in de winkel... Echt een giller: stapels WC papier (fake news internet!), stapels ongezonde pizzas, chips en vissticks...
Later op dag hoor ik van de chaos innde wunkels in bischofshofen... Mensen vechten om de laatste pakken pasta... Ongelooflijk.
Enkele oudere patientes bellen af omdat ze bij t boodschappen doen onwel geworden zijn... Jongeren gedragen zich totaal asociaal.. Wat voor maatschapij leven we momenteel? De meesten kunnen wel een paar weken zonder eten zo dik zijn ze.... I ben blij dat ik daar niet tussen hoefde re lopen. Ik had t zien aankomen, en heb genoeg in huis uit groentetuin...... Zelfs aan groentezaad voor komende zomer had ik gedacht, want t zal ff duren voordat de tuincentra weer opengaan....
Deze week was ook zo raar omdat ik ondertussen nog vakantiegangers in huis had, geert met een groep skiers. Ze waren de laatste vakantiegangers op de piste, maandag 16 maart sloten alle liften. Ook voor hun een groeiende onrust over de ontwikkelingen in nederland, die razendsnel gingen omdat skiers en carnavalvierders zorgden voor een enorm snelle toename in besmettingen. In de loop van de week nam het telefoongelees drastische vormen aan en werd er over bijna niks anders meer gesproken.
Dat ze op donderdag en vrijdag nog hadden gestapt en dat daar ergens coronagevallen waren vond ik niet zo prettig. Heb na hun vertrek in huis aardig gepoetst, maar ook veel gewoon onaangeraakt laten liggen, dat werkt ook ( de viruskiemen kunnen maar enkele dagen overleven op oppervlakken).
Geert vertrok op zaterdag 14 maart naar huis, bij de grens naar duitsland stonden grote borden: als je komt uit risicogebieden in oostenrijk, moet je in duitsland 14 dagen thuisblijven. Geert schreef enkele dagen later dat ie zich thuis op zolder in quarantaine had teruggetrokken...
Zaterdag 14 maart. Wel een heel eenzame en merkwaardige verjaardag....
Kaartje van mam, zirbencreme die ik (eindelijk weer eens) voor mezelf gekocht had bij mandlberggut, en een heerlijk noors boek dat einar op zijn laatste vliegreis voor me had gekocht (foto).
Na de verhalen over de chaos van hamsterende mensen in de winkels moest ik even zeker weten of niet mam nietsvermoedend naar de winkel zou stappen. Even sms gestuurd, en ja hoor, ze zat kant en klaar om voor een paar kleine dingen naar AH te gaan. Ik heb haar kunnen overreden thuis te blijven en dat uit te stellen tot maandag. Niet voor niets, bleek later, zelfs Bart Smit, beslist geen 80 plus, was zaterdag omgekeerd toen hij de chaos in de winkel zag.... Ongelooflijk. Wat laten mensen zich gaan... En dat in onze maatschappij, met zoveel overvloed....
Als cadeautje maakte ik op zondag nog een prachtig uitstapje naar de rossbrand. Laatste dag dat loipe getrokken werd (normaal tot pasen), en dat gondellift draaide (maar ik ging op snowshoes omhoog, met skis aan rugzak gebonden! Prachtige omstandigheden boven, maximaal van genoten, vooral ook van t snowshoe. (fotos).
Beneden aangekomen las ik in de praktijkwhatsapp dat met ingang van 16 maart de collegas in pfarrwerfen het werk neer zouden leggen.... Alle winkels dicht vanaf maandagmorgen, behalve levensmiddelen, apotheek en benzinestation...
Vreemd en unheimisch gevoel. Verdwaasd, boos ook wel (is dit de juiste weg?). Ben nog naar pfarrwerfen gereden om wat administratie op te halen zodat ik rekeningen kan schrijven over t tot nog toe uitgevoerde werk, zodat ik nog iets inkomsten heb.... Geen collega die dat van plan was hoor, ach nee, dat duurt toch maar 2 weken? .... Ik denk t niet!
En nu zijn we 2 weken verder, voorlopig houdt dit nog aan tot na dr Paas 15 april, mogelijk 1 mei....
BeantwoordenVerwijderen20 mei, er worden pogingen gedaan t leven ietwat te normaliseren. Als je reizen net OV en winkelen met mondkapje normaal vindt tenminste. Of dat je nauwelijks van t ene naar t andere land kan reizen en mensen kan ontmoeten....
BeantwoordenVerwijderen